Hoe begin je een band? Uhh, nou, gewoon. Je kijkt om je heen, je scant je adresboek. Ik was snel klaar. Alle mij bekende muziekmakers woonden te ver weg, kenden hun aarzelingen, waren te druk of anderszins niet beschikbaar. Zo niet het uitgebreide netwerk van Anne. Daarin prijkten nogal wat prominenten, die allen hun sporen in het Groningse wel verdiend hadden.
Je hebt een origineel. En je hebt een vertaling. Maar dan moet het nog een lied worden, een song, een nummer. Daar schoot Anne te hulp. Even voor de goede orde: Anne speelt gitaar zoals OnzeLieveHeer het bedoeld moet hebben. Daarbij maakt de stijl niks uit, de vorm niks uit, het tempo niks uit. Als Anne het op z’n heupen heeft dan speelt ‘ie de sterren van de hemel en Clapton zoek. Noten lezen ho maar, oefenen ammenooitniet, twee keer hetzelfde kun je vergeten. Een ongeleid projectiel dus. Maar blaartrekkend fraai, tenenkrommend goed. En als ‘ie eenmaal los gaat en de ogen langzaam luikt, dan keert ‘ie z’n ziel ter plekke binnenstebuiten.
Toen de eerste 5 nummers op papier stonden ben ik eens heeeeel voorzichtig gaan polsen. Want o o o, zieleroerselen zijn soms zo breekbaar. En dichters en componisten hebben vaak een troebele blik op de eigen pennenvruchten. In aanmerking kwamen 2 ex-beroepsmusici in mijn directe omgeving, bandmaten. Leo Hegge is tegenwoordig naast ex-beroepsmuzikant ook theaterdirecteur en Anne Wiekel is naast ex-beroepsmuzikant ook nog eens zeer dichterlijk aangelegen. Hun oordelen logen er niet om.
Dat lukt je nooit zeiden ze. Dylan vertalen. En dat moet je tegen mij niet zeggen. Dat zullen we dan nog wel eens even zien, dan gaat er een tandje bij. Dus ik ging er in stilte fors tegenaan.
En toen verscheen, met veel tromgeroffel en trompetgeschal het boek van Henkes & Bindervoet. Een dikke pil vol Dylan-vertalingen. Het nieuws sloeg in als een bom. De verslagenheid was groot. Nondejuu, was me het gras voor de voeten weggemaaid. Totdat ik het boek er eens op nasloeg. Hmmm, bepaald niet gek. Bij vlagen goed gedaan. Maar het kon beter. Sterker nog, ik kon beter. Dus met hernieuwd elan opnieuw aan de slag.
Mijn nummers stonden op muziek. Echt op muziek. Meegaand in de cadans, het ritme, het metrum van de song. Het waren vertalingen niet om te lezen maar om te zingen. Mijn vertalingen zijn niet woordelijk, maar liggen in de bedoeling van de muziek. Vergeet niet, muziek is een uiterst krachtig communicatiemiddel (de Taal van de Ziel). En ik heb telkens geprobeerd de ziel van de song op te pikken. Soms meen ik te snappen wat Dylan bedoelt. Ik heb de tonen en de woorden tot veelkleurige mozaïeken gemaakt. Gekneed en gesmeed. Deksels ingewikkeld. Maar leuk…..!!!!!!
Inderdaad, Dylan is niet te vertalen. Je moet het niet willen. Maar hij is wel te interpreteren, te volgen, te voelen. En dat heb ik dan maar gedaan.
