Hoe begin je een band? Uhh, nou, gewoon. Je kijkt om je heen, je scant je adresboek. Ik was snel klaar. Alle mij bekende muziekmakers woonden te ver weg, kenden hun aarzelingen, waren te druk of anderszins niet beschikbaar. Zo niet het uitgebreide netwerk van Anne. Daarin prijkten nogal wat prominenten, die allen hun sporen in het Groningse wel verdiend hadden.

Karel
Te beginnen met Karel. Karel? Ja, Karel. Trouwe maat van Anne en begenadigd zanger, frontman en podiumbeest. Nu even niet, want zeer druk met verantwoorde baan. Dus Karel zat tijdelijk even tussen twee bands. En verdomd als het niet waar was, even later ook nog eens tussen twee banen. Kwam dat even goed uit! Ennuh, Karel had zichzelf zojuist getrakteerd op een nieuwe Martin D16. Dus we kwamen op het juiste moment met het juiste voorstel. Karel accepteerde groots het aanbod om slaggitaar en 2de stem voor z’n rekening te nemen. Dat betekende oefenen, veel oefenen. Niet alleen tweede gitaar, maar vooral ook tweede stem. Dat leek verdacht veel op tweede viool, bij wijze van spreken. Een rol op de achtergrond. Hoe moeilijk voor iemand van de voorgrond.

splijten en slijpen
We schrijven september/oktober 2008. Gezeten bij Anne thuis, om de salontafel. Twee avonden per week, er werd flink doorgewerkt. Nummers uitzoeken, analyseren, interpreteren, uitproberen. Op muziek zetten, toonhoogtes vaststellen, ritme bepalen, groove uitdokteren. Maar ook 2de en 3de stemmen bedenken. Hard werken. Ingewikkeld. Maar leuk, zo leuk. Dylan ontleden, uitvinden, doorgronden, herontdekken, opnieuw vormgeven. Want Dylan kan soms zo ontoegankelijk zijn. Zo lastig mooi te vinden. Dylan laat zich maar moeilijk ontginnen. De schoonheid ligt soms diep verborgen onder rammelende begeleiding, onzinnige tempowisselingen, kale arrangementen en haastig studiowerk. En altijd dat zeurende, gruizige, schurende, nasale, bijterige stemgeluid. Met die eeuwige verdenking van valsigheid, maar altijd spatzuiver. Teveel woorden voor te weinig tellen. Nummers vaak als diamanten. In ruwe vorm onbetekenend, ontoegankelijk en alledaags. Maar door splijten en slijpen ontstaan flonkerende edelstenen met schitterende facetten.

protagonisten
Soms is het adembenemend om een van de vele Dylan-adepten te ontwaren. Want Dylan kent illustere vertolkers. Die de soms wat ontoegankelijke nummers heel verrassend doen herbeleven. Er bewerkingen op loslaten die ze plots toegankelijk maken. Er hun eigen interpretatie aan geven. Schaamteloos werd geput uit pareltjes van de Byrds, de Hollies, de Stones, Animals, Manfred Mann, Eric Clapton, Walker Brothers, Bruce Springsteen, Grateful Dead, the Band, Eliza Gilkyson, Emmylou Harris, Lucinda Williams, Bonnie Raitt, Melanie, Brian Ferry, Tom Petty, Neil Young, John Cougar Mellencamp, Johnny Cash, Leon Russel, George Harrison, Dave Matthews, Robert Palmer, Rod Steward, Van Morisson, Steve Earl, Willy Nelson, Tracy Chapman, James Taylor, Cowboy Junkies. Om maar eens wat te noemen.
Inclusief hoogst hinderlijke, volstrekt overbodige uitvoeringen zoals die van bijvoorbeeld the Wonder Who, the Pretenders, Nancy Sinatra, Guns ’n Roses of Freek de Jonge. En een spaarzame Joan Baez. Brrrrr. Wat dat vind/vond ik maar een hinderlijke trut, een aanstellerig bijverschijnsel. Die maar wat door die nummers heen zit te zeuren. Jaja, want hier en daar wordt Dylan nog wel eens te grabbelen gegooid. Maar ach, doorgaans voelden we ons in goed gezelschap, hingen aan de speakers. Werden dronken van de invloeden, de mogelijkheden, de uitvoeringen. Langzaam groeide het besef dat we met iets bijzonders bezig waren.

Frits
Eind november 2008 hadden we er een stuk of 15 op de rij en een stuk of 5 in de kraamkamer. Het werd tijd om op te schalen. We wilden aan de slag met apparatuur, de salontafel ontgroeid. Dus werd een zoektocht gestart naar zowel een oefenruimte als personele uitbreiding. En zowaar, via het circuit bereikte ons het bestaan van ene Frits. Nee,nee, een zeer beminnelijk mens, ja,ja een zeer begenadigd gitarist en o,o, alle tijd van de wereld en zeer gemotiveerd. Alleen, we hadden al een solo-gitarist in de persoon van Anne. Nou gebiedt eerlijkheid mij te zeggen, dat ik een samenstelling met 2 solo-gitaristen wel heeeeeeel erg aantrekkelijk vond. Mits beide grootheden elkaar het licht in de ogen gunnen, elkaar niet kannibaliseren, een elkaar aanvullende speelstijl bezitten, persoonlijk door één deur kunnen en over niet al te opgeblazen ego’s beschikken. Want het blijven natuurlijk wel gitaristen. Rare jongens dus, je weet maar nooit.

gevoelig maar rotsvast
Frits had de eerste keer 2 gitaren bij zich. Toen hij een akoestische Gibson J200 uit de koffer toverde, kon hij ogenblikkelijk rekenen op de waardering van Anne. Maar die sloeg om in bewondering, toen hij daarna een originele Gretsch Streamliner tevoorschijn haalde. Mensen met zulke gitaren kunnen niet slecht zijn, volgens Anne. En verdomd, al spelerderwijs bleek dat de mannen elkaar eerder aanvullen dan aanvallen. Frits kan fantastisch tokkelen en fingerpicken.
Hij is in staat om een gevoelig maar melodisch en rotsvast bodempje te leggen. En Anne kan daar fantastisch op voortbouwen en uithalen. Wat een weelde. Twee gitaristen die elkaar eerder opstuwen dan afbreken. Die elkaar eerder versterken dan verdringen. Die elkaar aanvullen en aanvoelen, stimuleren en lanceren, elkaar de ruimte geven en de kans geven. Dat Frits met zijn conservatorium-achtergrond en jarenlange ervaring als muziekdocent ook nog waardevolle tips kan uitdelen is daarbij alleen maar mooi meegenomen. En het geluk kan helemaal niet op als het ook nog eens een integer, innemend, invoelend, inspirerend en indrukwekkend mens blijkt te zijn.
Anne heeft de blues in het bloed, Karel mag het liefst rocken en Frits is gevormd door de americana. Ik bedoel, wat valt er nog meer te wensen. Alle 3 de belangrijkste invloeden in persoon aanwezig. Voortdurend op de loer, klaar om toe te slaan. er is er altijd wel entje die een thuiswedstrijd speelt. Heerlijk, dat houdt mekaar scherp.